Volgens Igor Sakhnov, Corporate Vice President Azure Networking bij Microsoft, is het traditionele patchbeleid ingehaald door de realiteit. Tussen het ontdekken van een kwetsbaarheid en de eerste actieve aanvallen zit tegenwoordig zo weinig tijd, dat verdedigers achter de feiten aanlopen. Microsoft wijst het netwerk aan als de snelste beschermingslaag om die gevaarlijke tussentijd te overbruggen.
Het vertrouwde model voor vulnerability management leunt al jaren op een overzichtelijk stappenplan. Een kwetsbaarheid wordt gemeld, securityteams brengen de risico’s in kaart, testen een fix en rollen de update gecontroleerd uit. Maar dat model past volgens Sakhnov niet meer bij het huidige IT-landschap. Bedrijven draaien duizenden gekoppelde workloads in complexe hybride- en multicloudomgevingen, waar cruciale bedrijfsprocessen simpelweg niet zomaar platgelegd kunnen worden voor een update.
Die zorgvuldige stappen kun je bovendien niet zomaar overslaan. Het analyseren van software-afhankelijkheden, testen in stagingomgevingen, inplannen van onderhoudsvensters en controleren op fouten blijven bittere noodzaak om uitval te voorkomen. Het echte knelpunt zit hem in de tijd.
Waar securityteams dagen of weken nodig hebben om zorgvuldig te patchen, rekenen aanvallers hun acties in uren. Zodra een lek openbaar wordt, gaan analyses, proof-of-concepts en exploittools binnen een halve dag de hele wereld over.
Cijfers onderstrepen de verschuiving
Die versnelling blijkt ook duidelijk uit recente cijfers. Uit een whitepaper van de Cloud Security Alliance blijkt dat 32,1 procent van de nieuwe exploits in de eerste helft van 2025 al op of zelfs voor de officiële CVE-publicatiedag actief was. De middelste tijd tot de eerste exploitatie is gekrompen naar zo’n vijf dagen, tegenover circa 32 dagen aan het begin van dit decennium.
Het herstelproces aan de verdedigende kant houdt dat tempo simpelweg niet bij. Infosecurity Magazine meldde eerder dat de mediane tijd tot opname in de KEV-lijst van CISA daalde naar vijf dagen, terwijl de totale gemiddelde afhandeling met 28,5 dagen nauwelijks sneller werd. Rapid7 liet in het Global Threat Landscape Report 2026 zien dat het aantal actief aangevallen ernstige lekken met 105 procent omhoogschoot.
AI vergroot dat verschil aan beide kanten. Vroeger kostte het ontwikkelen van een werkende aanval diepgaande handmatige research, maar vandaag de dag analyseren aanvallers advisories en softwarepaden geautomatiseerd met behulp van AI. Daardoor ontstaat een oneerlijke dynamiek. Securityteams moeten een complete infrastructuur dichthouden, terwijl een aanvaller aan één zwak punt genoeg heeft.
Lees ook: Windows-11 update pakt bijna 400 kwetsbaarheden aan
Zichtbaarheid is niet hetzelfde als beheersing
De securitymarkt heeft flink geïnvesteerd in inzicht en monitoring, ziet ook Sakhnov. Bedrijven beschikken over meer data en slimmere dashboards dan ooit. Toch lost puur inzicht het probleem niet op. Veel organisaties weten precies welke systemen kwetsbaar zijn, maar kunnen niet direct ingrijpen. Denk aan machines in een fabriek die 24/7 moeten blijven draaien of streng gereguleerde systemen waar elke wijziging een langdurig goedkeuringstraject vraagt.
Hier kan het netwerk het verschil maken. Netwerkmaatregelen grijpen namelijk om de workloads heen aan in plaats van direct in de applicatie zelf. Omdat het netwerk al inzicht heeft in al het dataverkeer en vertrouwde koppelingen, kan het verdachte stromen direct afknijpen, laterale verplaatsingen blokkeren en kwetsbare systemen isoleren. Zo beperk je de potentiële schade direct, zonder aan de onderliggende software te sleutelen.
Sakhnov illustreert dat aan de hand van een HTTP/2 denial-of-service-lek. Het rigoureus uitschakelen van HTTP/2 lost de dreiging op, maar raakt meteen de prestaties van je applicatie. Een slimmere ingreep op netwerkniveau blokkeert uitsluitend het misbruikte gedrag, bijvoorbeeld door het aantal actieve streams te beperken en rate limiting toe te passen. Zo blijft de dienst veilig in de lucht terwijl het team aan een definitieve fix werkt.
Adaptive security als richting
Microsoft schaart deze aanpak onder de term adaptive security. Effectieve systemen moeten daarin drie stappen combineren, namelijk een nieuwe kwetsbaarheid direct begrijpen via security-advisories, die kennis direct koppelen aan de specifieke bedrijfsomgeving en tot slot die inzichten meteen omzetten in schaalbare netwerkblokkades.
Deze visie sluit aan bij bredere ontwikkelingen in de markt. Zo concludeert Forrester dat een Zero Trust-strategie zonder microsegmentatie tekortschiet, omdat standaardtunnels de interne segmentatie niet volledig afdekken. Beveiliging beweegt dan ook snel weg van statische IP-regels naar dynamische, agentloze handhaving. Ook virtual patching wordt steeds vaker ingezet om het gat tot de definitieve update te dichten.
Microsoft geeft aan volop te investeren in nieuwe technieken die deze directe tussenlaag moeten vormen, zodat IT-teams de broodnodige tijd krijgen om updates veilig te testen en uit te rollen. Concrete product aankondigingen of data zijn vooralsnog niet gedeeld.